- Kocham Cię taką szeroką, jaka jesteś..
- ?!
- No przecież powiedziałem, że bardzo Cię kocham!!
Już od 2 dni miałam się pochwalić ale nie miałam siły. Dzisiejsza noc była prawie spokojna, więc zabieram się do opisu :)
A w nocy - koniec świata - myślałam że mi ten brzuch zaraz odpadnie. Boli, przestanie, boli, przestanie. Skurcz to ja sobie wyobrażałam - tak jak to w szkole rodzenia mówili - jako uczucie podobne do kija wkładanego przez gardło, uciskającego brzuch. U mnie skurczem - jak się okazało - był właśnie ten ból w podbrzuszu. I złapie, i puści, i złapie, i puści. Co zasnę, to się budzę, skręcam się z bólu, przejdzie, znowu prawie usnę i znowu mnie łapie. Po każdym skurczu zmiana boku do spania, bo na tamtym jakoś niewygodnie, więc po godzinie brakuje pozycji do spania - wszystkie boki wyleżane. Kiedy wstało słońce, zaczęłam sprawdzać, co ile mnie te skurcze mnie łapią. Obstawiałam coś koło 10-15 minut, okazało się 6-8 minut. Po śniadaniu co 3-8 minut. Zapytałam, kiedy się zgłaszać z tymi skurczami - mają być co 5 minut przez 2 godziny. Postanowiłam te skurcze 'rozchodzić' -może przybiorą tempo. Przybrały. Położyłam się na chwilę, bo mi się słabo zrobiło- zwolniły. A potem nie chciały przyspieszyć i się wkurzałam, że w ogóle mi do głowy przyszedł ten odpoczynek na łóżku.
Lekarz mnie zbadał, powiedział, że rozwarcie dalej na 2 cm, i za kilka godzin powinno się coś dziać. A jak się nie zacznie, to mnie wspomogą swoimi chemikaliami, tzn oxytocyną, i nie będzie wyboru - będzie się musiało zacząć dziać. W końcu! - pomyślałam sobie. Postanowione - jadę na porodówkę za 2 godziny. Do tego czasu ciągle chodziłam - i zero odpoczynku- też postanowione.
Poszłam na porodówkę. Mama łzy w oczach, ciotka patrzy na mnie jak na ufo, że się nie boję tylko mam uśmiech od ucha do ucha... no i że nie poszłam na cesarkę do prywatnego tak jak ona, tylko rodzić naturalnie chcę. Wariatka - pomyślała, ja jej odpowiedziałam podobnym spojrzeniem, i podreptaliśmy w żółwim tempie (to już ze względu na moje skurcze) na tą porodówkę.
Jak się okazało - na porodówce było super, zupełnie inaczej niż myślałam. Nie chciałam się na nic nastawiać, ale myślałam, że zbyt fajnie nie będzie, a tu taka miła niespodzianka. Wielka pojedyncza sala (jedna z trzech czy czterech), wyremontowana, na suficie wisi oko Saurona skrzyżowane z transformersem (czyli taka przerośnięta, nowoczesna lampa dentystyczna), wygodne nowe łóżko porodowe, nowy sprzęt do KTG (nie to, co na izbie przyjęć :P ), rolety w oknach i ogólnie fajne kolorki wszędzie - leżałam tam jak królewna ^^ . Skurcz, spokój, skurcz, spokój, skurcz, spokój. Nie można się ruszać. Na leżąco oczywiście skurcze raz na 10 minut. Nie wiadomo czy rodzę, czy nie. Zapodali oxytocynę, zadzwonili po anestezjologa - bo z bólu nie planowałam tam umierać, znieczulenie obowiązkowo! No i się zaczęło..
Muszę przyznać, że z całego porodu najmniej przyjemnie pamiętam właśnie to cholerne znieczulenie, co mi je w kręgosłup wkłuli, że aż się cała wzdrygnęłam - jakiś taki odruch bezwarunkowy po wkłuciu - a potem się martwiłam, że może coś nie tak poszło, bo się poruszyłam. A że za dużo tego dnia nie piłam, to mi się po znieczuleniu źle zrobiło. To tętno spadło. To coś mrowieje. To na wymioty coś zaczyna zbierać. To zimno w nogi. Po 10 minutach sytuacja się ustabilizowała - wszystko ok, tylko.. skurczów nie czuję! I nie wiadomo - skurczów nie ma, czy znieczulenie jest po prostu takie mocne. Pytają się mnie czy czuję skurcze, ale nie mówią, czy je mam. No to ja już tam cała w stresie bo znowu nie wiem, czy wyjdę z dzieckiem, czy z brzuchem!
Wszystko okazało się w porządku, chemikalia przyspieszające skurcze zaczynały powoli działać, na na znieczuleniu mogłam troszkę przysnąć i tak mi zleciało od 14 do zmroku. W między czasie dorzucili mi jeszcze jedną dawkę znieczulenia. Ja, przewrażliwiona już na punkcie tych skurczów podczas znieczulenia, zwlekałam z prośbą o znieczulenie do ostatniej chwili, aż ból mi wyjątkowo przeszkadzał, i to był chyba lekki błąd, bo jak poprosiłam o jeszcze jedną dawkę - przyszła anestezjolog, razem z położną, położna zagląda gdzie trzeba - bez znieczulenia, tutaj już rodzimy!
Em... przez cały czas byłam spokojna, starałam się nie denerwować, nie stresować, ale w tym momencie troszkę zwątpiłam - skurcze ze znieczuleniem a poród bez? Ledwo wytrzymywałam już te skurcze, znieczulenie prawie odeszło. Miałam za to w pamięci film z Discovery, na którym jakaś afrykanka rodziła w polu, z koleżanką, bez jęków, pisków - tylko raz-dwa-i-już. Wmawiałam sobie, że kobiety niepotrzebnie sięstresują, napinają, mają w głowie mętlik i stąd te traumy na porodówkach.
Dopadł mnie skurcz, a położna do mnie - PRZYJ! - jak na filmie. Aż mnie to rozśmieszyło, bo to scena typowo filmowa, a nie życiowa! A tu taka niespodzianka.. hehe. Dobry humor podczas porodu bardzo mnie zdziwił.
Szybko sobie wygrzebałam z pamięci, jak to mi kazali przeć w szkole rodzenia - pyk pyk, oddech, znowu pyk pyk, skurcz minął. Chwaliły mnie tam w między czasie co mnie strasznie denerwowało - bo wszystkich chwalą a ja nie taka głupia, żeby w to wierzyć, że jestem taka super, i że mi tak super idzie, i w ogóle wszystko jest super. Drugi skurcz, znowu krzyczały, żeby poprzeć - więc ja posłusznie wykonałam rozkaz jeszcze raz i.. poczułam jak wyszła główka do końca. Oddech. Przyj! Po 15 sekundach Majka była już na zewnątrz. Nie wiem ile to trwało - minutę, czy pięć minut, ale poszło tak niesamowicie łatwo i przyjemnie, że aż brak mi słów. Chyba naprawdę było super ;) Potem mnie jeszcze wszystkie babki pochwaliły, że jestem taka spokojna, tak szybko poszło i w ogóle. Super...
Jakby nie było, poród na 4 parcia i 2 skurcze to faktycznie świetna sprawa. Zastanawiałam się, za co tu płacić 300zł przy porodzie rodzinnym. Mąż stałby obok od 14 do 20, byłoby mu niewygodnie a mi w między czasie głupio byłoby zasnąć. A jak przyszłoby co do czego - nie zdążyłby się zestresować a dziecko byłoby już na świecie. To, co przegapił, to widok malucha po urodzeniu!
Dali mi małą na ręce (nie wiem czy by mi ją dali, jakbym się nie dopomniała). To taki moment w życiu, który się pamięta do końca życia (banalne zdanie a sprawa jasna - tak samo jak z pierwszym pocałunkiem i innymi banałami). Zastanawiałam się co mi przyjdzie do głowy, jak własne dziecko po raz pierwszy dotknę. Pamiętam tyle - byłam spięta, zdziwiłam się, że jest 'nawet spora', i pomyślałam coś w stylu 'o rany, i co teraz?'. Czyli żadnych wielkich myśli nie było, które moja rodzina mogłaby z pokolenia na pokolenie powtarzać, a szkoda bo myślałam, że się wykaże weną twórczą :P
Z jednej strony się ucieszyłam, bo mi krocza nie nacinali, ale z drugiej strony, malutka jak wychodziła, to popsuła mamę rączką i musieli biednej mamie 2 szwy założyć na szyjce, na które do dzisiaj się wkurzam będąc w łazience, ale marudzić nie będę bo jak na poród to mały uszczerbek na zdrowiu ^^ jak widać mała już ma charakterek i pokazuje kto tu rządzi!
W głowie miałam tylko jedną myśl - czy jest zdrowa i ile waży (bo o tą wagę tak bardzo się martwiłam, czy chociaż 2800 będzie). Okazało się, że Majka ma 10/10 pkt i waży 3100, czyli wszystko.. super! ^^
To, co mi się nie podobało na oddziale położniczym - JAK TAM GŁOŚNO! gorzej niż w schronisku. Wszyscy tylko płaczą. Dzień i noc. Płacz, płacz, płacz. Oczywiście najintensywniejszy był pierwszej nocy, kiedy tak STRASZNIE chciałam się wyspać!
W pierwszej dobie miała obiekcje co do jedzenia - charakterek po tatusiu, trzeba pomarudzić mamie na złość - ale później już zaczęła ładnie wsuwać.
Na chwilę aktualną nasz słodziak przypadłby do gustu chyba nawet najbardziej wybrednej mamie (w tym nawet mnie) - płacz TYLKO wtedy, gdy jest głodna. Szkoda, że wczorajszej nocy była głodna co godzinę, no ale dzisiaj już spokojniej - co 3 godzinki głoduje. Jest TAK niesamowicie spokojna i wyrozumiała dla mamy, że daje się przewijać i ubierać bez marudzenia (i całe szczęście, bo z moimi dwoma lewymi rękami do dzieci to bym tam zawału dostała, jakbym miała 'to małe coś' przewinąć i przebrać, a 'to' zaczęłoby mi wiszczeć.
Teraz idę ją nakarmić, a potem - opierając się na moim zachowaniu wcześniejszym - będę się na nią patrzeć, jak sroka w malowane wrota, i mimo, że nic się nie będzie działo, to ja będę się głupio uśmiechać, wzdychać i zachwycać, jakie to moje córciątko jest oh i ah, aż w końcu się położę spać do czasu, aż mnie Majka nie obudzi słodkim sopranem, ledwo wstanę, nakarmię, i znowu się zacznę jej przyglądać. I tak w kółko. ^^ A i pochwalę się, że już umiem przewijać, ubierać, podnosić, nosić i karmić! Uspokajać nie umiem, bo nie ma takiej potrzeby - nie było kiedy się nauczyć ^^
Rany, jacy my jesteśmy szczęśliwi!
- Nie ma wskazań, aby kłaść panią do szpitala. Ale ja miejsc nie żałuję, jak pani bardzo chce, to możemy panią położyć...Dostałam się na patologię ciąży, po raz drugi, i postanowiłam, że bez dziecka nie wyjdę. Szyjka już nie taka zakopana, zostały 2 cm (no w końcu!). Brzuch zaczyna coś pobolewać (powiadają, że to dobry objaw, przepowiadający poród, więc nie marudzę tylko się cieszę, że mi ten brzuch przeszkadza). Szybka kolacja i do łóżka - bo mimo, że poszłam na izbę przyjęć wczesną porą, to formalności i tempo, w jakim wszyscy się mną (jak i innymi) zajmowali było wolniejsze od żółwiego.
A w nocy - koniec świata - myślałam że mi ten brzuch zaraz odpadnie. Boli, przestanie, boli, przestanie. Skurcz to ja sobie wyobrażałam - tak jak to w szkole rodzenia mówili - jako uczucie podobne do kija wkładanego przez gardło, uciskającego brzuch. U mnie skurczem - jak się okazało - był właśnie ten ból w podbrzuszu. I złapie, i puści, i złapie, i puści. Co zasnę, to się budzę, skręcam się z bólu, przejdzie, znowu prawie usnę i znowu mnie łapie. Po każdym skurczu zmiana boku do spania, bo na tamtym jakoś niewygodnie, więc po godzinie brakuje pozycji do spania - wszystkie boki wyleżane. Kiedy wstało słońce, zaczęłam sprawdzać, co ile mnie te skurcze mnie łapią. Obstawiałam coś koło 10-15 minut, okazało się 6-8 minut. Po śniadaniu co 3-8 minut. Zapytałam, kiedy się zgłaszać z tymi skurczami - mają być co 5 minut przez 2 godziny. Postanowiłam te skurcze 'rozchodzić' -może przybiorą tempo. Przybrały. Położyłam się na chwilę, bo mi się słabo zrobiło- zwolniły. A potem nie chciały przyspieszyć i się wkurzałam, że w ogóle mi do głowy przyszedł ten odpoczynek na łóżku.
Lekarz mnie zbadał, powiedział, że rozwarcie dalej na 2 cm, i za kilka godzin powinno się coś dziać. A jak się nie zacznie, to mnie wspomogą swoimi chemikaliami, tzn oxytocyną, i nie będzie wyboru - będzie się musiało zacząć dziać. W końcu! - pomyślałam sobie. Postanowione - jadę na porodówkę za 2 godziny. Do tego czasu ciągle chodziłam - i zero odpoczynku- też postanowione.
Poszłam na porodówkę. Mama łzy w oczach, ciotka patrzy na mnie jak na ufo, że się nie boję tylko mam uśmiech od ucha do ucha... no i że nie poszłam na cesarkę do prywatnego tak jak ona, tylko rodzić naturalnie chcę. Wariatka - pomyślała, ja jej odpowiedziałam podobnym spojrzeniem, i podreptaliśmy w żółwim tempie (to już ze względu na moje skurcze) na tą porodówkę.
Jak się okazało - na porodówce było super, zupełnie inaczej niż myślałam. Nie chciałam się na nic nastawiać, ale myślałam, że zbyt fajnie nie będzie, a tu taka miła niespodzianka. Wielka pojedyncza sala (jedna z trzech czy czterech), wyremontowana, na suficie wisi oko Saurona skrzyżowane z transformersem (czyli taka przerośnięta, nowoczesna lampa dentystyczna), wygodne nowe łóżko porodowe, nowy sprzęt do KTG (nie to, co na izbie przyjęć :P ), rolety w oknach i ogólnie fajne kolorki wszędzie - leżałam tam jak królewna ^^ . Skurcz, spokój, skurcz, spokój, skurcz, spokój. Nie można się ruszać. Na leżąco oczywiście skurcze raz na 10 minut. Nie wiadomo czy rodzę, czy nie. Zapodali oxytocynę, zadzwonili po anestezjologa - bo z bólu nie planowałam tam umierać, znieczulenie obowiązkowo! No i się zaczęło..
Muszę przyznać, że z całego porodu najmniej przyjemnie pamiętam właśnie to cholerne znieczulenie, co mi je w kręgosłup wkłuli, że aż się cała wzdrygnęłam - jakiś taki odruch bezwarunkowy po wkłuciu - a potem się martwiłam, że może coś nie tak poszło, bo się poruszyłam. A że za dużo tego dnia nie piłam, to mi się po znieczuleniu źle zrobiło. To tętno spadło. To coś mrowieje. To na wymioty coś zaczyna zbierać. To zimno w nogi. Po 10 minutach sytuacja się ustabilizowała - wszystko ok, tylko.. skurczów nie czuję! I nie wiadomo - skurczów nie ma, czy znieczulenie jest po prostu takie mocne. Pytają się mnie czy czuję skurcze, ale nie mówią, czy je mam. No to ja już tam cała w stresie bo znowu nie wiem, czy wyjdę z dzieckiem, czy z brzuchem!
Wszystko okazało się w porządku, chemikalia przyspieszające skurcze zaczynały powoli działać, na na znieczuleniu mogłam troszkę przysnąć i tak mi zleciało od 14 do zmroku. W między czasie dorzucili mi jeszcze jedną dawkę znieczulenia. Ja, przewrażliwiona już na punkcie tych skurczów podczas znieczulenia, zwlekałam z prośbą o znieczulenie do ostatniej chwili, aż ból mi wyjątkowo przeszkadzał, i to był chyba lekki błąd, bo jak poprosiłam o jeszcze jedną dawkę - przyszła anestezjolog, razem z położną, położna zagląda gdzie trzeba - bez znieczulenia, tutaj już rodzimy!
Em... przez cały czas byłam spokojna, starałam się nie denerwować, nie stresować, ale w tym momencie troszkę zwątpiłam - skurcze ze znieczuleniem a poród bez? Ledwo wytrzymywałam już te skurcze, znieczulenie prawie odeszło. Miałam za to w pamięci film z Discovery, na którym jakaś afrykanka rodziła w polu, z koleżanką, bez jęków, pisków - tylko raz-dwa-i-już. Wmawiałam sobie, że kobiety niepotrzebnie sięstresują, napinają, mają w głowie mętlik i stąd te traumy na porodówkach.
Dopadł mnie skurcz, a położna do mnie - PRZYJ! - jak na filmie. Aż mnie to rozśmieszyło, bo to scena typowo filmowa, a nie życiowa! A tu taka niespodzianka.. hehe. Dobry humor podczas porodu bardzo mnie zdziwił.
Szybko sobie wygrzebałam z pamięci, jak to mi kazali przeć w szkole rodzenia - pyk pyk, oddech, znowu pyk pyk, skurcz minął. Chwaliły mnie tam w między czasie co mnie strasznie denerwowało - bo wszystkich chwalą a ja nie taka głupia, żeby w to wierzyć, że jestem taka super, i że mi tak super idzie, i w ogóle wszystko jest super. Drugi skurcz, znowu krzyczały, żeby poprzeć - więc ja posłusznie wykonałam rozkaz jeszcze raz i.. poczułam jak wyszła główka do końca. Oddech. Przyj! Po 15 sekundach Majka była już na zewnątrz. Nie wiem ile to trwało - minutę, czy pięć minut, ale poszło tak niesamowicie łatwo i przyjemnie, że aż brak mi słów. Chyba naprawdę było super ;) Potem mnie jeszcze wszystkie babki pochwaliły, że jestem taka spokojna, tak szybko poszło i w ogóle. Super...
Jakby nie było, poród na 4 parcia i 2 skurcze to faktycznie świetna sprawa. Zastanawiałam się, za co tu płacić 300zł przy porodzie rodzinnym. Mąż stałby obok od 14 do 20, byłoby mu niewygodnie a mi w między czasie głupio byłoby zasnąć. A jak przyszłoby co do czego - nie zdążyłby się zestresować a dziecko byłoby już na świecie. To, co przegapił, to widok malucha po urodzeniu!
Dali mi małą na ręce (nie wiem czy by mi ją dali, jakbym się nie dopomniała). To taki moment w życiu, który się pamięta do końca życia (banalne zdanie a sprawa jasna - tak samo jak z pierwszym pocałunkiem i innymi banałami). Zastanawiałam się co mi przyjdzie do głowy, jak własne dziecko po raz pierwszy dotknę. Pamiętam tyle - byłam spięta, zdziwiłam się, że jest 'nawet spora', i pomyślałam coś w stylu 'o rany, i co teraz?'. Czyli żadnych wielkich myśli nie było, które moja rodzina mogłaby z pokolenia na pokolenie powtarzać, a szkoda bo myślałam, że się wykaże weną twórczą :P
Z jednej strony się ucieszyłam, bo mi krocza nie nacinali, ale z drugiej strony, malutka jak wychodziła, to popsuła mamę rączką i musieli biednej mamie 2 szwy założyć na szyjce, na które do dzisiaj się wkurzam będąc w łazience, ale marudzić nie będę bo jak na poród to mały uszczerbek na zdrowiu ^^ jak widać mała już ma charakterek i pokazuje kto tu rządzi!
W głowie miałam tylko jedną myśl - czy jest zdrowa i ile waży (bo o tą wagę tak bardzo się martwiłam, czy chociaż 2800 będzie). Okazało się, że Majka ma 10/10 pkt i waży 3100, czyli wszystko.. super! ^^
To, co mi się nie podobało na oddziale położniczym - JAK TAM GŁOŚNO! gorzej niż w schronisku. Wszyscy tylko płaczą. Dzień i noc. Płacz, płacz, płacz. Oczywiście najintensywniejszy był pierwszej nocy, kiedy tak STRASZNIE chciałam się wyspać!
W pierwszej dobie miała obiekcje co do jedzenia - charakterek po tatusiu, trzeba pomarudzić mamie na złość - ale później już zaczęła ładnie wsuwać.
Na chwilę aktualną nasz słodziak przypadłby do gustu chyba nawet najbardziej wybrednej mamie (w tym nawet mnie) - płacz TYLKO wtedy, gdy jest głodna. Szkoda, że wczorajszej nocy była głodna co godzinę, no ale dzisiaj już spokojniej - co 3 godzinki głoduje. Jest TAK niesamowicie spokojna i wyrozumiała dla mamy, że daje się przewijać i ubierać bez marudzenia (i całe szczęście, bo z moimi dwoma lewymi rękami do dzieci to bym tam zawału dostała, jakbym miała 'to małe coś' przewinąć i przebrać, a 'to' zaczęłoby mi wiszczeć.
Teraz idę ją nakarmić, a potem - opierając się na moim zachowaniu wcześniejszym - będę się na nią patrzeć, jak sroka w malowane wrota, i mimo, że nic się nie będzie działo, to ja będę się głupio uśmiechać, wzdychać i zachwycać, jakie to moje córciątko jest oh i ah, aż w końcu się położę spać do czasu, aż mnie Majka nie obudzi słodkim sopranem, ledwo wstanę, nakarmię, i znowu się zacznę jej przyglądać. I tak w kółko. ^^ A i pochwalę się, że już umiem przewijać, ubierać, podnosić, nosić i karmić! Uspokajać nie umiem, bo nie ma takiej potrzeby - nie było kiedy się nauczyć ^^
Rany, jacy my jesteśmy szczęśliwi!
Majka, ur. 15 sierpnia 2009, godz 20.55
Ze spakowaną torbą już, bo coś dzisiaj w tym brzusiu nieswojo, przeszkadza od rana, i na dole jakoś tak pobolewa.. miejmy nadzieję, że już tu nic dzisiaj nie napiszę - będzie to oznaka, że mnie w szpitalu zatrzymali i, miejmy nadzieję, zaczęło się :P
- No, ma już pani skurcze jakieś. Czuje je pani?
- Czuję, że się mała rusza, ale czy jakieś skurcze są.. czy ja wiem..
- Przyjdzie pani jutro na ktg jeszcze raz koło godziny 8 rano. Akurat będzie ostry dyżur jak coś to panią przyjmą ... chyba, że coś się będzie działo to przychodzi pani wcześniej.
Od 5 sierpnia chodzę codziennie albo co drugi dzień na to badanie. Pół godziny jazdy na izbę przyjęć, do dwóch godzin czekania w kolejce, godzina patrzenia w sufit podczas badania, czekanie na lekarza aby pogadać o wynikach, półgodzinny powrót do domu. Pół dnia jak nic.
Na weekend przyjechała teściowa z ciocią i z rodzeństwem męża. Młodsza siostra (młodsza, ale nie za młoda - 18 jest ^^) została do pomocy dla mnie przed i po porodzie, ale jakoś nie mam serca jej wykorzystywać do czegokolwiek. Na razie różnica jest taka, że czasami jest 'już pozmywane', a zamiast jechać na zakupy z mężem, możemy się przejść bez niego (spryciara, zawsze się ustawię tak, że nie muszę dźwigać hehe). Dobrze, że lubi dzieci, i ma praktykę z najmłodszym bratem za sobą. W sumie świetna sytuacja - po porodzie jest ona, potem przyjeżdżają teściowie, moja mama zawsze do dyspozycji, mąż bierze 2 tyg wolnego, potem jadę na Śląsk na miniwakacje (jest domek jednorodzinny, nie będzie trzeba dźwigać wózka na 3 piętro). Luksus ;) Już mi się do pracy nie chce wracać, trzeba zacząć grać w totka.
Żeby mała szybciej czmychała na zewnątrz, razem z Agą (siostrą męża - ilekroć ją komuś przedstawiam, muszę się przejęzyczyć i nazwać ją 'żoną mojego męża') zrobiłyśmy spacerek po Białymstoku (siostra ze Śląska, trzeba ją rozkochać w najwspanialszym mieście ^^). Miasto ładne, więc się podoba (nie ma wyjścia, musi ^^). Krótka wizyta w mojej poprzedniej pracy (tęsknię za współpracownicą :/), spacerek przez park, śniadanko na mieście, na koniec odstawiłam ją do centrum handlowego (raj dla kobiety^^) a sama poszłam do szkoły rodzenia. Ze szkoły rodzenia na KTG i tak minął czas od 11 do 19.
W szkole zaczęłam zadawać pytania już jakiś czas temu, a to o wody płodowe ('wody płodowe? to wy nie wiecie? to nie jest tak, że 'chlust!' i już...), a to o wywoływaniu porodu (na 10 wywoływań i tak wychodzi 8 cesarek), a to o ból pleców (lekarstwa nie ma- nie przemęczać się) - odpowiedzi na pytania są średniopozytywne, więc chyba zakończę ich zadawanie. Wyposażona już w jako-taką wiedzę, nie mogę się doczekać już tego finału.
Przez całą ciążę bałam się kupować cokolwiek dla małej, a teraz od 2-3 tygodni już cały pokój urządzony, nawet powiesiliśmy (mąż wieszał, ja nadzorowałam) firanki z Nemo ;) zrobiło się słodziutko (mimo, że nie ma różowych rzeczy ^^). Łóżeczko też już jest (jednak turystyczne). Wózek wybrany (chociaż nie zakupiony, Vector4). Oprócz wózka brakuje jeszcze tylko wanienki, a tak, to - nadchodź maleńka ^^. Od 4 dni macierzyński już mi ucieka, tym bardziej chciałabym mieć wszystko za sobą, chociaż - o, ironio - dalej nie dowierzam, że jestem w ciąży, że będzie dzidzia. Mam czasami wrażenie, że się zaraz obudzę i wszystko pryśnie i mi się tak smutnawo robi, bo w sumie podoba mi się tak, jak jest ^^
Zaraz będzie tydzień po terminie a jej się nie spieszy na zewnątrz. Spóźnialska jedna ;)
Przed snem zastanawialiśmy się z mężem, jakie może być jej pierwsze słowo, które kiedyś-tam w dalekiej przyszłości wypowie. Zakładając, że to będzie coś często przez nas wypowiadane, doszliśmy do wniosku, że to będzie coś w stylu 'zaraz' albo 'jeszcze chwileczkę'. Już w brzuchu trenuje przeciąganie czasu. Wykapany tata, wykapana mama ;)
Jak będę na zwolnieniu, to będę miała tyle czasu, że nie będę wiedziała co z nim zrobić. Zobaczę się ze znajomymi, będę spacerować, posprzątam w domu, nauczę się czegoś nowego w kuchni, będę jeść 5 posiłków, itd, itd...
I co, dupa. Chciałam dobrze, a wyszło jak zwykle :P nie wyszło.
Wstajemy o 6 - tzn o 6 dzwoni budzik, a z łóżka się zwlekamy godzinę później. Jak mąż wychodzi do pracy, to co ja sama w łóżku będę robić - wstaję. Ciekawe co nowego w internecie. Troszkę się poobijać z rańca trzeba. Szybko ogarnąć pokój 'po wczorajszym' (10 tys. szklanek, talerzyków - nie wiem skąd się tego tyle codziennie bierze). Po ogarnięciu pokoju, ogarnąć w kuchni. Jakiś prysznic. Głowę wysuszyć. Potem śniadanko. Po śniadanku znowu trzeba ogarnąć ze stołu, pozmywać i pora odpocząć, najlepiej przy ekranie (do wyboru mały-laptopowy, albo duży telewizyjno-xbox'owy). Zwierzyniec nakarmić, napoić i włączyć im ich lampy, żeby miały jak się opalać przez cały dzień - komu dobrze (całe szczęście, że nie mamy gryzoni tylko praktycznie sama egzotyka, to chociaż po tych 5 zwierzakach sprzątać nie trzeba). Czasem jeszcze kwiatki podlewam (nie częściej niż raz na 2 tygodnie, bo zapominam).
Do tego czasu się dłużyło, ale teraz już z górki - ubrać się, wyjść na zakupy, wnieść te cholerne ciężary na 3 piętro (moje nogi twierdzą, że z dnia na dzień mieszkamy coraz wyżej), rozpakować zakupy, odpocząć (przy jednym ze wcześniej wymienionych ekranów), zacząć robić zupę, przygotować drugie danie żeby było w formie 'już tylko ugotować/usmażyć', odpocząć, spojrzeć na zegarek... O, ZARAZ MĄŻ WRACA !
Codziennie niezmiennie. Niech ktoś mi powie, że matka z dzieckiem w domu odpoczywa, to pióra powyrywam. Jak ja do tego, co robię, będę miała dorzucić więcej odpoczynku, przewijanie, karmienie, utulanie do snu...
Zaczynam doceniać Mamusię, już nie tylko za to codzienne gotowanie dla mnie, ale i za ogarnianie mieszkania.
Co dobre szybko się kończy. Chciała być dorosła, wyprowadziła się od mamusi, to ma teraz szkołę przetrwania i wypoczywa cały dzień w domu..
O szkole rodzenia ciąg dalszy, niewykluczone, że po raz ostatni bo termin porodu już za tydzień, aczkolwiek maluch się nie spieszy (chyba, na razie), więc możliwym a nawet wskazanym jest, abym w ciągu najbliższych 2 tyg nie rozsypała się :P niech się tam w środku zaokrągla, bo maleńka jest ^^
Mina na wiadomość o parciu była całkiem fajna:)
Równie fajna (a może raczej żałosna) była wizyta pewnego młodego-tatusia-starającego-się-dobrze-wyjść-przed-gronem-kobiet-któremu-styl-macho-nie-wyszedł. Pękałyśmy (my: gimnastykujące-niedługo-rodzące) ze śmiechu, co za palant. Wchodzi, pyta się (z takim trochę wiejskim akcentem, a jak):
Wypstrykał numer na komórze (nie widziałam go, ale założę się, że albo ma telefon wyeksponowany na smyczy na wykokszonym torsie, albo zwisa tam zamiast telefonu megazłoty łańcuch). Dzwoni. Odchrząknął. Woła przez całą szkołę rodzenia:
Krowy na roli. Ot porównał. A pani Tereska skomentowała, że wielu chłoptasiów przychodzi i porównują laktator do krów, bo ich zdaniem ten żart jest fajny. I poucza nas, żeby nie narzekać na swoich chłopów, bo mogłyśmy gorzej trafić ;)
Mąż: co tam dzisiaj?
Ja: a, uczyłam się przeć
- ... i jak?
- e, proste
- ???
- Wyszło mi za pierwszym razem, więc proste.
Mina na wiadomość o parciu była całkiem fajna:)
Równie fajna (a może raczej żałosna) była wizyta pewnego młodego-tatusia-starającego-się-dobrze-wyjść-przed-gronem-kobiet-któremu-styl-macho-nie-wyszedł. Pękałyśmy (my: gimnastykujące-niedługo-rodzące) ze śmiechu, co za palant. Wchodzi, pyta się (z takim trochę wiejskim akcentem, a jak):
- Dzień dobry, ja słyszałem, że u państwa można wypożyczyć maszynę taką elektryczną
Pani Tereska: - ?? {wielkie oczy} Maszynę jaką? Do szycia ?
- Może o jakiś kombajn mu chodzi - zażartowała jakaś ciężarna obok, z żartem niewiele ostrzejszym od tatusia-ciut-nie-macho
- No maszyna taka, co jak gospodarstwo rolne je, to ludzie takie maszyny majo jak krowy hodujo.
- O matko {mina bliżej nieokreślona}. Nie, nie mamy. Wypożyczone wszystkie. Ale zadzwoni pan pod numer (...), tam może panu pomogą.
Wypstrykał numer na komórze (nie widziałam go, ale założę się, że albo ma telefon wyeksponowany na smyczy na wykokszonym torsie, albo zwisa tam zamiast telefonu megazłoty łańcuch). Dzwoni. Odchrząknął. Woła przez całą szkołę rodzenia:
- To jak to się nazywało ??
- LAKTATOR!!!!
Krowy na roli. Ot porównał. A pani Tereska skomentowała, że wielu chłoptasiów przychodzi i porównują laktator do krów, bo ich zdaniem ten żart jest fajny. I poucza nas, żeby nie narzekać na swoich chłopów, bo mogłyśmy gorzej trafić ;)
Do kobiet z mojej sali przychodzili bardzo zatroskani mężowie. O mnie na szczęście nikt drżeć nie musiał - w przeciwieństwie do koleżanek z sali, nie skręcałam się z bólu, nie miałam ryzyka przedwczesnego porodu ani zagrożonej ciąży (ba, od dzisiaj moja ciąża jest donoszona ^^ mogę rodzić tak, jak stoję :P).
Powracając do zatroskanych mężów koleżanek z sali - przychodzą, przytulają, martwią się. Wszystko wygląda prawidłowo, nawet za bardzo - tyle uczucia w tych mężach, aż miło popatrzeć :). Tylko w tym czasie, te ich żony przeżywały - podobnie jak ja - kryzys psychiczny na szpitalnych łóżkach. I na próbę pocałowania brzuszka, albo cmoka w policzek, albo pytania, jak się czują, potrafiły z oburzeniem stwierdzić:
Ogólnie to chyba wszystkie z nich już tymi swoimi mężami znudzone.
Jeden ciekawy temat podjęły. Oczywiście jego skrót przekazałam mężowi, bo to brzmi jak hasło przewodnie, którego trzeba się trzymać i z którym trzeba się pogodzić, bo taka kolej rzeczy. Mówię zatem do męża:
On to zawsze jakiś antypozytywny aspekt znajdzie. W końcu nie wiem co gorsze...
Powracając do zatroskanych mężów koleżanek z sali - przychodzą, przytulają, martwią się. Wszystko wygląda prawidłowo, nawet za bardzo - tyle uczucia w tych mężach, aż miło popatrzeć :). Tylko w tym czasie, te ich żony przeżywały - podobnie jak ja - kryzys psychiczny na szpitalnych łóżkach. I na próbę pocałowania brzuszka, albo cmoka w policzek, albo pytania, jak się czują, potrafiły z oburzeniem stwierdzić:
- Weź się uspokój, bo zaraz przez ciebie skurczów dostanę !!!
Ogólnie to chyba wszystkie z nich już tymi swoimi mężami znudzone.
- A mój, to jak poszłam do szpitala, to do mamusi poszedł spać. Teraz zadowolony, bo posprzątane, ugotowane, ...
- I dobrze, niech w końcu ktoś inny nad nimi poskacze, ile można...
Jeden ciekawy temat podjęły. Oczywiście jego skrót przekazałam mężowi, bo to brzmi jak hasło przewodnie, którego trzeba się trzymać i z którym trzeba się pogodzić, bo taka kolej rzeczy. Mówię zatem do męża:
- (...) i pojawił się temat, że my tym dzieciakom damy wszystko, poświęcimy się, wymęczymy się w tej ciąży, wydamy na nie tyle kasy a one co - skończą swoje 18 czy 20 lat i kopną nas w dupę, zapomną o nas.
- No, chyba że nasza zostanie starą panną, to będziemy musieli się z nią użerać do końca życia
On to zawsze jakiś antypozytywny aspekt znajdzie. W końcu nie wiem co gorsze...
- Może na wszelki wypadek położymy panią na kilka dni? Zrobią pani badania.. jak dzisiaj (w czwartek) pani pójdzie, to w sobotę będzie już w domu. Nie dzieje się nic niebezpiecznego, ale te ostatnie badania takie nie bardzo, no i dziecko nieduże..
Niewiele myśląc, a właściwie ciesząc się, że mnie gruntownie przebadają, dla mojego dobra i dobra dziecka, chętnie przystałam na propozycję trzydniowego pobytu w szpitalu 'na wszelki wypadek, bo coś jednak troszeczkę jest nie tak'.
- Czyli leżysz na patologii ciąży? Nie? A gdzie? CO ?! Perinatologia? A co to??
Ponazywali oddziały tak, że strach na nich leżeć. A nazwy chorób czy innych medycznych 'zjawisk' proszą o pomstę do nieba.
Białostoccy lekarze = dobrzy lekarze. I tego trzymać się trzeba. Zwłaszcza, kiedy chce się ich porozrywać na kawałki. Leżę na łóżku, pan_biały_fartuch jeździ mi tym swoim narzędziem ultrasonograficznym po brzuchu. Żel, którym mnie wysmarował, chyba specjalnie mi na złość wsadził wcześniej do lodówki. Leżę cierpliwie. Czekam na diagnozę, osąd, jakieś metody leczenia (o ile będzie co leczyć - oby nie, mam nadzieję). Tu przejechał, tam coś w maszynie pstryknął, przejechał palcem po brodzie - myśli. Znowu przejechał po brzuchu, pstryknął w maszynę. Myśli 3 minuty. A ja tam leżę jak na szpilkach - no bo byłoby w porządku, to by powiedział i wypuścił, nie? A ten myśli. Po 10 minutach (siedzi jak w transie, chyba się zawiesił i o mnie zapomniał) pytam - co do licha ze nami jest (powiedziałam bardziej uprzejmie, w stylu - czy wszystko w porządku? A ta mądrala, że musi skończyć badanie. Mruknął coś pod nosem, że ok, że mam iść na salę. A wypchaj się, pomyślałam. Wieczorem stwierdziłam, że nic złego się nie dzieje, bo ani dodatkowych badań, ani leków nie zlecili. Fałszywy alarm zatem. Chyba.
Na obchodzie (dnia następnego), diagnoza:
- Tutaj u pani podejrzenie hipotrofii...
- Panie doktorze a co to jest?
- Proszę się nie martwić, to co najważniejsze, jest w porządku.
Będąc dzieckiem normalnym było (tak mi się przynajmniej wydawało), że lekarz dzieciakowi nie musi mówić, co jest nie tak, bo to rodzice są dorośli. Naiwna myślałam, że jak będę w szpitalu dla dorosłych, to sama się wszystkiego dowiem. TAKIEGO WAŁA. Nic nie powiedzą. Do położnych trzeba się uśmiechać, to coś się człowiek dowie. A lekarz albo ne wie, co powiedzieć, albo ma pacjenta głęboko w dupie. Ale oczywiście szeroko uśmiechnięty, stopień naukowy ma, dobrze leczy, to nikt złego słowa na pana doktora nie powie.
Hipotrofia - pielęgniarka roześmiała się, jak zapytałam czym jest to, o co jestem podejrzana. Mówi, że też to miała. To znaczy, że płód trochę mniejszy, niż powinien być, ale tragedii nie ma i mam się nie przejmować. No to, kurcze, mam się nie przejmować tym, przez co na wszelki wypadek wylądowałam w szpitalu, co ma medycznie odstraszającą nazwę? Świat zwariował. Badania zrobili mi jeszcze raz - one są ok.
Czekam pokornie na obchód sobotni. Zaraz wyjdę - a dupa, okazuje się, że mam.. albo mogę mieć... dystrofię wewnątrzmaciczną. Panie Boże słyszysz i nie grzmisz. W jakim to języku?! Czy to groźne? Nie nie, proszę się nie martwić. Czyli dzisiaj nie wyjdę? Nie. Nie...? Więc nie wychodzę, ale mam się nie martwić. ****, jak byłabym zdrowa, to nie byłabym w szpitalu i wtedy bym się nie martwiła. Co tu się dzieje, cyrk po prostu!!
Już nie zawracałam sobie głowy pytaniem kogokolwiek co to (bo jeszcze bym się przypadkiem dowiedziała) tylko wysłałam smsa mężowi, żeby na wikipedii sprawdził (wiki nigdy nie robi łaski). Okazuje się, że doktor użył zamiennika słownego. Nosz.. chyba się na mnie uparł po prostu!! Prawie zawału tam dostałam. Za to łaskawie doktor dodał, że ukrwienie łożyskowo-maciczne (czy inne cholerstwo) jest ok, i to jest najważniejsze, i - standardowo - mam się nie martwić. Wypuśćcie mnie...
Niedziela. Moje urodziny. Może do domciu? Gdzie tam, mojego lekarza nie ma. Zaczekać do poniedziałku, porozmawiać ze swoim prowadzącym. Naiwna...
Dzisiaj już na nic nie liczyłam. Wyposażyłam się w tonę jedzenia (bo to co oni podają to.. aż szkoda opisywać - z 3 posiłków obiad jest ok, a śniadanie i kolacja to suche kromki z herbatą, albo - o zgrozo - z jajkiem lub odrobinką masła, tak tyci-tyci, żeby przypadkiem nie poczuć go na języku). W szafce kilka jogurtów, banany, soki, woda, no i 15 odcinków HOUSE MD na kartach pamięci do telefonu (podczas pobytu obejrzałam połowę serii). Oczywiście jak psychicznie nastawiłam się, że zostaję, to mnie eksmitowali.
Wypisują, tak więc czekam na wypis. I czekam. CZEKAM. Razem ze mną 3 kobiety z sali wychodzą. Mówią, że wypis szybko będzie, bo nikt zwolnienia do pracy nie potrzebuje. Wypisy przed obiadem są, a obiad o 13. Jakby nie ja, to pewnie wyszłyby biedne kobieciny przed tą 13. Jednak jako, że towarzyszyłam im ja, to wszystkie zdążyłyśmy strawić ten obiad przed wypisem. Na karcie wypisu cośtam nabazgrane co mi było i w jakim stanie wychodzę. Jestem niemalże okazem zdrowia, 5 dni w dupę straconych! Ot diagnoza.
Na szczęście na porę kolacyjną jestem już w domciu. Szkoda tylko, że brakuje czystych naczyń, aby ów kolację przyrządzić. No i chęci też brakuje.. Tym 5-dniowym koniecznym odpoczynkiem jestem niesamowicie zmęczona...
Z rana odwiozłam klucze dla Szefa, potem na chwilę z mamą do dziadka skoczyłyśmy, no i siedzę teraz w domu i nie wiem co ze sobą zrobić. Zajęcia oczywiście by się znalazły, tylko leń mnie już dopadł ;)
Sprzątnęłam w kuchni - pozmywane, posprzątane, okruszków brak - wszystko jest na glans (do czasu, aż mąż zacznie robić kanapki ;) ). Zabrałam się też za porządki w lodówce i wywaliłam chyba z połowę jej wyposażenia. Po pracy męża wybieramy się na zakupy - a że leniuszki z nas, to zrobimy wielkie zakupy, aby nie było trzeba ich robić do końca przyszłego tygodnia. Więc luz w lodówce jak najbardziej wskazany :) Nie wiem tylko jak to wniesiemy, bo po wczorajszej wiadomości nie bardzo chcę cokolwiek wnosić na 3 piętro, zakupów będzie sporo, a nie będę mówić mężowi, żeby sam 3 rundki robił..
Kuchnia lśni ale na inne pokoje jakoś nie mam siły. Obejrzałam sobie 2 zaległe odcinki House MD (nałogowo oglądamy to wieczorami od 2 tygodni), planuję wskoczyć do wanny, i odwiedzić męża w pracy. Nigdy nie miałam okazji zobaczyć, z jakimi laskami tam pracuje ^^
Z tego, co opowiadał, jedna z nich w kilka dni po zatrudnieniu zapytała się, czy może coś nakleić na monitor - jakieś tam literki chce mieć. Po co? ...bo jej się lewa strona z prawą myli.
Jak zatrudniają tam takie dziewczyny, to nie ma bata, żeby nie były ładne ;)
Sprzątnęłam w kuchni - pozmywane, posprzątane, okruszków brak - wszystko jest na glans (do czasu, aż mąż zacznie robić kanapki ;) ). Zabrałam się też za porządki w lodówce i wywaliłam chyba z połowę jej wyposażenia. Po pracy męża wybieramy się na zakupy - a że leniuszki z nas, to zrobimy wielkie zakupy, aby nie było trzeba ich robić do końca przyszłego tygodnia. Więc luz w lodówce jak najbardziej wskazany :) Nie wiem tylko jak to wniesiemy, bo po wczorajszej wiadomości nie bardzo chcę cokolwiek wnosić na 3 piętro, zakupów będzie sporo, a nie będę mówić mężowi, żeby sam 3 rundki robił..
Kuchnia lśni ale na inne pokoje jakoś nie mam siły. Obejrzałam sobie 2 zaległe odcinki House MD (nałogowo oglądamy to wieczorami od 2 tygodni), planuję wskoczyć do wanny, i odwiedzić męża w pracy. Nigdy nie miałam okazji zobaczyć, z jakimi laskami tam pracuje ^^
Z tego, co opowiadał, jedna z nich w kilka dni po zatrudnieniu zapytała się, czy może coś nakleić na monitor - jakieś tam literki chce mieć. Po co? ...bo jej się lewa strona z prawą myli.
Jak zatrudniają tam takie dziewczyny, to nie ma bata, żeby nie były ładne ;)
Naiwna myślałam, że jak sobie zaplanuję tak będzie. No i oczywiście przeliczyłam się. Szef mnie wysyłał na urlop tydzień temu, to się upierałam, żeby zostać. Ostatecznie poprosili mnie o zastępstwo w innym salonie na ten tydzień (inna koleżanka ma wakacje), chętnie na to przystałam, wolne z Szefem uzgodniłam na najbliższy poniedziałek (opowiadając o pozytywnym ostatnim usg, sprzed 2 dni!!), a po wczorajszej wizycie u ginekologa... od dzisiaj mam siedzieć w domu :/
Jak mi zrobili USG ze skierowania i pytałam o wagę dziecka, to usłyszałam, że to się nie sprawdza, i ona tego nie robi (ale wielkość malucha ok). Jak to powiedziałam dla swojej ginekolog wczoraj wieczorem, jak poszłam do niej prywatnie, to oburzyła się i kazała zmienić sobie lekarza od USG (przy okazji zrobiła USG po swojemu i dodała 30zł do rachunku).
No i okazało się, że zgodnie z tym co 'usłyszałam' w poniedziałek - wszystko jest ok - wszystko, oprócz.. wagi dziecka. Bo waży 2100, a mam termin na za 3 tygodnie (5 sierpnia, chociaż przesunęła termin na 12 sierpnia, a wszyscy i tak dobrze wiemy, że dziecko najlepiej wie kiedy chce się wykluć i te daty mało znaczą..). Jak maluch wytrzyma w brzuchu 3 tygodnie a ja będę pić miód z cytryną, to urośnie do 3100. Miód z cytryną, rany jak to musi smakować...
Do tego dostałam jakieś dodatkowe leki, globułki, zalecenie, żeby brać nospe od razu jak mnie coś zaboli, bo.. mogę w każdej chwili urodzić!!
Dziecko małe a ja mogę się czuć jak matka-prawie-rodząca. Wściekłam się (w połączeniu z posmutnieniem) niesamowicie. Po drodze do domu zatrzymałam się po miód i cytrynki, potem przy aptece (czynna do 20.30, byłam pod drzwiami 31po - ZAMKNIĘTE). Wkurzona zauważyłam, że brzuch twardy - mama w tym momencie, tym swoim anielsko pocieszającym głosem: 'no do porodu pierwszy krok to stres i napięty brzuch, stresuj się jeszcze bardziej!'. Ręce opadają :(
Zrelaksowałam się dopiero w domu jak zobaczyłam męża. Ten po wiadomości o moim błogim odpoczywaniu naiwnie sądzi, że jak będzie wracał do domu po pracy to będzie miał posprzątane i ugotowane, więc poniekąd ten układ nawet mu odpowiada. Uważa, że przesadzam, że jeżeli tylko waga dziecka jest nie w porządku, to to nadrobimy - i mi wcisnął na siłę naleśnika na kolację (ledwo wsunęłam, nie tak dawno jadłam obiad). Postanowił, że będzie mnie tuczył (czemu mi się wydaje, że mi na dniach zrobi kaloryczne ciasto?)
Po informacji, że coś z ciążą jednak nie jest w 100% tak jak powinno być, kiepsko mi się dzisiaj spało. Jak nigdy uważałam jak leżę i wierciłam się, aż brzuch mi do niczego nie dotykał. Teraz z rana mam jakiś humor beznadziejny.. aj, nic mi się już nie chce.
Jak mi zrobili USG ze skierowania i pytałam o wagę dziecka, to usłyszałam, że to się nie sprawdza, i ona tego nie robi (ale wielkość malucha ok). Jak to powiedziałam dla swojej ginekolog wczoraj wieczorem, jak poszłam do niej prywatnie, to oburzyła się i kazała zmienić sobie lekarza od USG (przy okazji zrobiła USG po swojemu i dodała 30zł do rachunku).
No i okazało się, że zgodnie z tym co 'usłyszałam' w poniedziałek - wszystko jest ok - wszystko, oprócz.. wagi dziecka. Bo waży 2100, a mam termin na za 3 tygodnie (5 sierpnia, chociaż przesunęła termin na 12 sierpnia, a wszyscy i tak dobrze wiemy, że dziecko najlepiej wie kiedy chce się wykluć i te daty mało znaczą..). Jak maluch wytrzyma w brzuchu 3 tygodnie a ja będę pić miód z cytryną, to urośnie do 3100. Miód z cytryną, rany jak to musi smakować...
Do tego dostałam jakieś dodatkowe leki, globułki, zalecenie, żeby brać nospe od razu jak mnie coś zaboli, bo.. mogę w każdej chwili urodzić!!
- Skurcze są?
- Raczej nie - bo rozumiem, że chodzi o takie mniej więcej 30-sekundowe? Czasami jak idę, to ten brzuch inaczej czuję, niż jak leżę i maluch mnie kopnie, ale to raczej nie skurcze chyba, bo szybko mijają...
- oj to nie jest regułą, że muszą być długie. Czasami są długie i nic się nie dzieje, a czasami mogą być krótkie i może zacząć się akcja porodowa. Więc bierzemy nospę, jak tylko coś zaboli.
Dziecko małe a ja mogę się czuć jak matka-prawie-rodząca. Wściekłam się (w połączeniu z posmutnieniem) niesamowicie. Po drodze do domu zatrzymałam się po miód i cytrynki, potem przy aptece (czynna do 20.30, byłam pod drzwiami 31po - ZAMKNIĘTE). Wkurzona zauważyłam, że brzuch twardy - mama w tym momencie, tym swoim anielsko pocieszającym głosem: 'no do porodu pierwszy krok to stres i napięty brzuch, stresuj się jeszcze bardziej!'. Ręce opadają :(
Zrelaksowałam się dopiero w domu jak zobaczyłam męża. Ten po wiadomości o moim błogim odpoczywaniu naiwnie sądzi, że jak będzie wracał do domu po pracy to będzie miał posprzątane i ugotowane, więc poniekąd ten układ nawet mu odpowiada. Uważa, że przesadzam, że jeżeli tylko waga dziecka jest nie w porządku, to to nadrobimy - i mi wcisnął na siłę naleśnika na kolację (ledwo wsunęłam, nie tak dawno jadłam obiad). Postanowił, że będzie mnie tuczył (czemu mi się wydaje, że mi na dniach zrobi kaloryczne ciasto?)
Po informacji, że coś z ciążą jednak nie jest w 100% tak jak powinno być, kiepsko mi się dzisiaj spało. Jak nigdy uważałam jak leżę i wierciłam się, aż brzuch mi do niczego nie dotykał. Teraz z rana mam jakiś humor beznadziejny.. aj, nic mi się już nie chce.